Το σχολείο που μου αρεσει

Πριν από πολλά πολλά χρόνια, περίπου 22, δούλευα σε ένα δημοτικό-πρότυπο στην περιοχή του Γκύζη στην Αθήνα. Πρότυπο, όχι με την σημερινή επίσημη έννοια του όρου. Πρότυπο επειδή οι δράσεις του, σε παιδαγωγικό και διδακτικό επίπεδο ήταν πολύ πρωτοποριακές για την εποχή του. Εκεί συναντήθηκα για πρώτη φορά με το σχολείο που μου αρέσει. Ήταν ο τίτλος ενός περιβαλλοντικού προγράμματος, που σκοπό είχε, μεταξύ άλλων, την ανάπλαση του σχολικού κτιρίου, με παρεμβάσεις απλές και ουσιαστικές. 

Τα τελευταία 20 χρόνια το σχολείο που μου αρέσει είναι το 1ο Γυμνάσιο Κω. Και μου αρέσει πολύ! Σε αυτό το σχολείο, υπάρχει μια γωνιά στο προαύλιο που αγαπώ ακόμα περισσότερο. Είναι η τάξη που μας φιλοξενεί  στις μισές ώρες των αγγλικών. 
Η μικρή αυτή προκάτ αίθουσα είναι πάντα καθαρή, μυρωδάτη και γεμάτη καλή ενέργεια και ωραίες μουσικές. Και χάρη στους κυριους Κουζουκα Ιωάννη, Δρόσο Δημήτρη και Τσακιρη Τάσο έχει 30 ολοκαίνουργιες αναπαυτικές καρέκλες με ατομικά θρανία. Πάντα με τη στήριξη του Διευθυντή μας κου Πηλιγκου, τη βοήθεια του κυρίου Νίκου Αγαδακη και των ίδιων των μαθητών, οι καρέκλες συναρμολογήθηκαν μέσα σε μία μέρα. 

Επίσης, πολλές ευχαριστίες στον κύριο Κουζουκα Βαγγέλη και το συνεργείο του, καθώς και στους φίλους Milka Stojanovic και James Mead που είναι πάντα δίπλα μας. 
Όταν οι άνθρωποι προσφέρουν, η ευτυχία πολλαπλασιάζεται και τα εμπόδια εξαφανίζονται. Όταν προσφέρουν αφιλοκερδώς και μάλιστα σε παιδιά, η ευγνωμοσύνη που νιώθουμε δεν περιγράφεται. 

Σας ευχαριστούμε από καρδιάς!